Stare Miasto zostało zbudowane na przełomie XII i XIV wieku. W środku starówki znajduje się rynek. Kolorowe kamienice, katedra, kościoły i Zamek Królewski oraz mury obronne tworzą warszawską starówkę. Stare Miasto zostało wpisane do światowego dziedzictwa kultury UNESCO.

 

Dwór książęcy przeniósł się na teren Starego Miasta w XIII wieku. Miasto otaczały mury obronne, baszty i wieże. W XVI wieku dawne wały z gliny i piasku zastąpiły mury ceglane na fundamencie z kamieni, z prostokątnymi basztami i Barbakanem (przedbramiem bramy Nowomiejskiej) projektu Jana Baptysty z Wenecji. Najlepsze czasy dla Starego Miasta to XVII wiek. Później starówka zaczęła tracić na znaczeniu i stało się zapomnianą zwykłą dzielnicą mieszkalną.

Od drugiej połowy XVIII wieku mury były stopniowo rozbierane. Obecne stanowią rekonstrukcję z lat 1946-1954, opracowaną według stanu z końca XVI wieku. Widoczne są relikty mostu gotyckiego. Dopiero na początku XX wieku zaczęto remontować Stare Miasto. W 1944 roku starówka została całkowicie zniszczona przez Niemców. Po wojnie została pieczołowicie odbudowana. Na Podwalu ustawiono pomniki: szewca Jana Kilińskiego, przywódcy mieszczan w Powstaniu Kościuszkowskim 1794 roku (rzeźba dłuta St. Jackowskiego z 1935 roku), oraz Pomnik Małego Powstańca (z1983 roku) według modelu z 1946 roku rzeźbiarza Jerzego Jarnuszkiewicza.